Header Ads

ΟΝΕΙΡΟΜΥΛΟΙ ΥΣΤΕΡΝΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΗ ΜΕ ΜΠΟΛΙΚΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ... γράφει Tinos on the Run

Η τέχνη που επιβάλλεται. Που αντί να ερμηνεύει, ναρκισσεύεται Που την χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης για να προβάλλει το εγώ του και όχι για να ταπεινωθεί εμπρός στο Είναι το ίδιο. 

Ο Τόπος, αν τον αφουγκραστείς, περιγράφει, σκιαγραφεί, οριοθετεί αυτό το Είναι. Σκύβεις, ακούς, αδειάζεις από κάθε Εγώ. 
Αυτός είναι ένας τεράστιος, ατελεύτητος αγώνας.  Αδυσώπητος.  Αποδομεί τον εαυτό για να τον ξανασυνθέσει.  Αν το καταφέρει ποτέ.  Φράγμα τσιμεντένιο, μπάστακας τρομερός, το πανεπιστήμιο... Διδάσκει, με υψωμένο δάχτυλο δασκαλίστικο, επί των τύπων και σπανίως επί της ουσίας.

Πώς να ξεφέυγεις από το Εγώ, μετά...  Το χειρότερο;  Ονοματίζεις τέχνη αυτό που κάνεις, αυτό το κουφό και τυφλό πράγμα. 

Μα η τέχνη δεν υπάρχει. Εκείνο που υπάρχει είναι ο καλλιτέχνης και ο καλλιτέχνης, πρέπει να είναι σε διαρκή ένδεια για να αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα μέσα για να φτιάξει στιγμιαία, δεκατοδευτερόλεπτη σπίθα, μια τέχνη αιχμηρή, μοναδική. 

Αν αυτή είναι η ματιά μας στα μνημεία του Τόπου μας, τότε καήκαμε... 

Αν δεν καταλαβαίνει ο καλλιτέχνης ότι το νησί (η χώρα η ίδια) έχει καταντήσει έτσι ακριβώς επειδή προβάλλουμε τους εαυτούς μας πάνω στον τόπο αντί να αφήνουμε τον τόπο να μας αλώσει, τότε, τσάμπα τέχνη... 

Μεγαλόπρεπα ερείπια κακοφωτισμένα με προβολείς σε χρώματα ντισκοτέκ δεκαετίας '80, χωρίς ίχνος από εκείνη την εσωτερικότητα που θα περίμενε κανείς να αναδύεται από αυτά. 

Μια διαδρομή πρόχειρα οριοθετημένη χωρίς στόχο και σκοπό πέραν αυτού μιας ανόητης βόλτας στο χωράφι. 

Ήχοι πεταμένοι χωρίς αρχή και τέλος. 
Το μόνο που έσωζε την κατάσταση και σωζόταν το ίδιο, ήταν το μπαλέτο των τεσσάρων κοριτσιών, που προσπαθούσαν πραγματικά να βγάλουν κάτι από όλο αυτό το συνονθύλευμα και που, μάλλον, είχαν πιστέψει περισσότερο στο εγχείρημα από τον εμπνευστή τον ίδιο.

Για ποιόν όλο αυτό..;  Για το νησί..; Για τους ντόπιους..; Για ποιόν Λόγο..;
 

1 σχόλιο:

  1. Σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχανάλυσης το "ναρκίσσιο" είναι ο εύθραυστος ανθός κάθε ανθρώπου,κι είναι άλλοτε μυστικός κι άλλοτε επιδεικνύομενος!Αυτό που συμβαίνει συχνά είναι να βιαζόμαστε να το εντοπίσουμε στους άλλους παραγνωρίζοντας το δικό μας.
    Σύμφωνα με την Τέχνη, είτε αυτή διδάσκεται σε ένα Πανεπιστήμιο που σε πλουταίνει ανοίγοντας σου πολλούς δρόμους είτε κάποιος αυτοδίδακτος έχει την ικανότητα να ανοίξει μόνος του αυτούς τους δρόμους,το ζητούμενο είναι το "ναρκίσιο" που προαναφέρθηκε να είναι επιδεικνυόμενο. Η "επίδειξη' αυτή σε κάθε περίπτωση είναι επώδυνη ακριβώς λόγω της ανώνυμης κυρίως κριτικής και σίγουρα βαθειά εσωτερική διαδικασία.
    Σύμφωνα με την Αρχιτεκτονική ,και τα νεότερα στη συγκεκριμένη περίπτωση μνημεία της,τα ερείπια αυτά όπως πολύ σωστά αναφέρεται, είναι σίγουρα πολύ ευτυχή όταν επιτέλους κάποιος προσπαθεί ,εστω με όποιον τρόπο πιστεύει, να συνδιαλλαγεί μαζί τους και να φέρει τον κόσμο επιτέλους για λίγο κοντά τους.
    Ο Ερωτας σύμφωνα με το μύθο εξαπάτησε τον Νάρκισσο ,κάνοντας τον να νομίσει ότι μπορεί κανείς να αγαπηθεί από τον εαυτό του,ενώσο ο έρωτας είναι τελικά αυτό που μας μεταφέρει εκτός εαυτού.Κι ο έρωτας είναι για την Τέχνη,για το νησί,για τους ανθρώπους,για τον λόγο ύπαρξης του καθενός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Από το Blogger.