Την ώρα π’ άνοιγα πανιά... | Tinos on the Run

...για την απάνω γειτονιά!

Όπου απάνω γειτονιά για τώρα, βάζω το νησί. 


Και δεν ανοίγω ούτε πανιά, αλλά, η θάλασσα μένει η ίδια,

 το καράβι ολόχρωμο πατάει στην ίδια ρότα, 


...το νησί αδερφώνει μ' ένα σύννεφο...


...και τα σταφύλια περιμένουν υπομονετικά.
 

Τί περιμένουν; 

Μα στάσου μια στιγμή! Τούτος δω ο βράχος...


...μοιάζει με τον γίγαντα του παραμυθιού! 


Να! και 'κείνη η κατσίκα...


...που πάει ντουγρού για τα τριαντάφυλλά μου!



Και δες εκεί! Βράχοι απάνω και βράχοι κάτω!


Και δες κι' εκεί! Τα διπλαλώνια, που ζήτημα είναι αν θα βρεις όμοια σ' 

άλλη γωνιά της Τήνος...


Και 'κει πάνω είναι που πηγαίναμε για κουνέλια και...


...μα, ναι, ξεχάστηκα... 

Ρακί θα γίνουν τα σταφύλια... 

Ρακί Φαλαταδιανό!

Θα βράσουν ν' ανασάνει το μέσα τους,
 

να βγάλει την ψυχούλα που θα μαζέψουμε στάλα-στάλα...
 

...διάφανη και καθαρή, πάναγνη και ανόθευτη, όπως αιώνες τώρα πάνω
 
σε τούτη την Αιγαιακή πέτρα το σταφύλι γίνεται πνεύμα, που μπολιάζει 

τις παρέες με ζέστα ανθρώπινη, συντροφεύει τα κρύα βράδυα με τη 

διάφανη παρουσία του, ανοίγει κλεισμένες από καιρό πόρτες του μυαλού 

και βγάζει στο φως ξεχασμένες ιστορίες από το νησί πού ‘φυγε.


"Τί ωραίες φωτογραφίες", θα πεις! 

"Αμ, δεν είναι δικές μου", θα πω...


Μου τίς έστειλε εκείνος ο Αντώνης, σαν εκδίκηση που πήγα δυό 

βδομάδες πριν από 'κείνον στο νησί..!

Κι' ήθελα νά 'μουν και ΄γω εκεί, να σταθούμε μαγεμένοι απ’ τις πρώτες 

στάλες μέσα στο μέταλλο, να μυρίσουμε το πρωτόρακο, να ροκανίσουμε 

στραγαλάκια περιμένοντας κι’ απέ, να βάλουμε επιτέλους στο στόμα μας 

την πρώτη γουλιά απ΄το φετεινό, το φρέσκο... 

Πώς λέει 'κείνο το ξενοτοπίτικο τετράστιχο...

               Να φαν τα λάφια μάλαθρο,

               κι οι μούλες το τριφύλλι

               κι ο νιός να πιή παλιό κρασί,

               ρακί ματαβρασμένο.

Δημοσίευση σχολίου